Opinion nga Eroll Rexhepi,
mësimdhënës
Para disa vitesh, kur biseda në klasë ngecte, mjaftonte një pyetje e vogël për të ndezur sytë e nxënësve. Sot, ndonjëherë, për të njëjtën pyetje duhet të kalojë një heshtje e gjatë, ndërsa shikimet bien nga banka, ku telefoni pret i ndezur në heshtje.
Nuk dua t’i hedh fajin teknologjisë. Ajo është një mjet i fuqishëm dhe fëmijët tanë janë brezi i parë që rritet me botën në xhep. Por një mjet, kur nuk e mëson fëmija ta përdorë, fillon ta përdorë ai fëmijën.
Si mësimdhënës e shoh çdo ditë se sa e ndryshuar është koha. Përqendrimi është bërë i brishtë, durimi i shkurtër dhe fjalët shpesh i zëvendësojnë emoji-t. Fëmijët mësojnë shpejt, por jo gjithmonë thellë. Mësojnë të kërkojnë përgjigje, por më rrallë mësojnë të mendojnë për pyetjen.
Prandaj besoj se përgjigjja nuk është ndalimi, por prania. Një fëmijë nuk i mëson kufijtë nga ligjërata, por nga shembulli. Nëse në tavolinë ne e mbajmë telefonin në dorë, nuk mund t’i kërkojmë fëmijës ta lërë mënjanë. Një kafe me fëmijën pa ekran, një rrugë e bërë me këmbë dhe një libër i lexuar bashkë i japin më shumë se çdo aplikacion edukativ.
Shkolla nuk mund ta bartë këtë barrë vetëm. Ne mësojmë shkronjat, numrat dhe mendimin kritik, ndërsa familja mëson vlerat, durimin dhe dashurinë për njerëzit. Kur këto dy dyer hapen drejt njëra-tjetrës, fëmija nuk ka nevojë të ikë në botën virtuale për të gjetur vend.
Sfida e kohës sonë nuk është ta kthejmë të kaluarën, por ta bëjmë të ardhmen njerëzore. Në fund, më shumë se sa gjëra kanë dijuar, fëmijët do ta mbajnë mend se sa shumë i kemi dëgjuar.

