Ai u përgjigjet pa problem gazetarëve që arrijnë ta kontaktojnë në momentin e duhur. Mjafton të kesh numrin e tij dhe ka shumë mënyra për ta siguruar atë.
Mosmarrëveshja e fundit e bujshme mes presidentit të Shteteve të Bashkuara, Donald Trump, dhe kryeministres italiane Giorgia Meloni, e cila mori edhe përmasa diplomatike, lindi pas një telefonate që një gazetar italian, Daniele Compatangelo i La7, i bëri Trumpit.
Mund të thuhet se Trump dhe Meloni u grindën nga larg, përmes një personi të tretë. Dhe, sado e çuditshme të duket, Trump u përgjigjet pa problem gazetarëve që kanë numrin e tij: ata e telefonojnë, ai flet për disa minuta dhe më pas e mbyll telefonatën.
Diçka e ngjashme kishte ndodhur edhe në prill, kur Trump bëri kritikat e para ndaj Melonit. Ai iu përgjigj një telefonate nga Viviana Mazza, korrespondente në SHBA e gazetës italiane Corriere della Sera, e cila më pas ka folur disa herë me të në telefon.
Mazza tregon se disa gazetarë amerikanë e kishin numrin personal të Trumpit që nga mandati i tij i parë. Por ai filloi të jepte gjithnjë e më shumë intervista telefonike pas fillimit të luftës në Lindjen e Mesme, në fund të shkurtit.
Një nga rastet e para dhe më të bujshme ndodhi në janar, kur një gazetar i New York Times foli me Trumpin në orën 4:30 të mëngjesit për t’i kërkuar një koment mbi operacionin gjatë të cilit ishte kapur ish-presidenti venezuelian Nicolás Maduro.
Gazetari arriti t’i bënte katër pyetje për 50 sekonda. Kjo është tipike për telefonatat me Trumpin. Ato janë shumë të shkurtra dhe të vrullshme, pothuajse një zhanër më vete krahasuar me intervistat tradicionale mes gazetarëve dhe politikanëve.
Sipas Mazza-s, Trump ka zakon të kritikojë ashpër aleatët e tij dhe të japë deklarata me tituj shumë të fortë. Në telefonatën e parë me të për Melonin, ai “shfryu” pakënaqësitë e tij. E njëjta gjë ndodhi edhe me Compatangelon.
Trump shmangu pyetjen e parë për Ukrainën dhe Lindjen e Mesme dhe e drejtoi bisedën te Meloni. Gazetari e ndoqi këtë drejtim dhe mori deklaratën që bëri bujë: “Në G7 më lutej të bënim një foto! E donte patjetër një foto me mua. Nuk do ta kisha bërë, por më erdhi keq për të”.
Mediat kryesore amerikane e kanë numrin e Trumpit, por nuk e shpërndajnë. Janë të paktë gazetarët e huaj që e kanë. Ndër ta është edhe gazetari izraelit Barak Ravid i Axios, i cili ka një histori të gjatë telefonatash me Trumpin.
Mazza shpjegon se, duke qenë se këto telefonata nuk organizohen nga stafi i Shtëpisë së Bardhë, ekzistojnë disa mënyra për të rritur shanset për ta gjetur Trumpin të lirë: ta telefonosh herët në mëngjes ose vonë në mbrëmje, ose të kontrollosh axhendën zyrtare për të kuptuar kur mund të ketë kohë të lirë.
Sipas Iacopo Luzit, korrespondent i gazetës La Stampa në Shtëpinë e Bardhë, më parë gazetarët përpiqeshin ta telefononin gjatë fundjavës, por tani e bëjnë në çdo orë.
Luzi shton se ekziston një raport shumë i pabarabartë mes numrit të telefonatave dhe numrit të përgjigjeve që jep Trump, dhe se nuk ka një mënyrë të vetme për të siguruar numrin e tij. Çdo gazetar përdor rrugën e vet.
Ai tregon se mes gazetarëve të huaj në Uashington zhvillohen edhe lloj negociatash: në këmbim të numrit të Trumpit ofrohen numra telefoni të liderëve të tjerë ose kontakte të konsideruara prestigjioze.
Në raste të tjera, si me mediat izraelite, është e mundur që burimi të jetë vetë qeveria, duke qenë se Izraeli është një aleat i ngushtë i SHBA-së. Gazetarja e NBC, Kristen Welker, ka treguar se e mori numrin në mënyrën më klasike: duke ia kërkuar drejtpërdrejt Trumpit pas një interviste televizive.
Një mundësi tjetër është që numri të vijë nga ndonjë anëtar i familjes Trump, e cila është bërë pjesë e aparatit diplomatik, ose nga biznesmenë dhe miq të presidentit.
Gazetari Max Tani i Semafor e ka quajtur numrin e telefonit të Trumpit “sekreti më pak i ruajtur në Uashington” dhe “simbolin përfundimtar të statusit në një qytet të fiksuar pas afërsisë me pushtetin dhe ndikimin”.
Ai shkruan se kjo praktikë e telefonatave përputhet me marrëdhënien e ndërlikuar të Trumpit me mediat. Në shumicën e telefonatave, Trump thotë atë që dëshiron të thotë dhe rrallëherë jep lajme të reja. Ose më saktë, lajm bëhen vetë deklaratat e tij. \tesheshi.com\
