Ekzistojnë disa arsye pse ari konsiderohet një nga metalet më të çmuara në botë, dhe një nga më të veçantat është fakti që nuk ndryshket, nuk njolloset dhe nuk gërryhet lehtë. Ndryshe nga shumë metale të tjera, ai ruan shkëlqimin e tij të verdhë për mijëra vjet.
Në kimi, kjo veti quhet “fisnikëri kimike”, që nënkupton një reaktivitet shumë të ulët me substanca të tjera, veçanërisht me oksigjenin, i cili është shkaktari kryesor i ndryshkut te metalet e zakonshme.
Prej kohësh shkencëtarët e dinin se ari është shumë inert, por nuk ishte plotësisht e qartë pse ndodh kjo në nivel atomik. Një studim i ri nga dy kimistë, Santu Biswas dhe Matthew M.Montemore nga Universiteti Tulane në SHBA, ofron një shpjegim më të thellë.
Sipas tyre, sekreti qëndron te mënyra se si janë të rreshtuara atomet në sipërfaqen e arit. Në sipërfaqet e arit, atomet priren të organizohen në një strukturë shumë të ngjeshur dhe të rregullt, zakonisht me formë heksagonale.
Kjo strukturë është shumë e qëndrueshme dhe krijon një “mburojë” natyrore që e bën të vështirë ndërveprimin e molekulave të oksigjenit me sipërfaqen e metalit. Në praktikë, kjo do të thotë se oksigjeni nuk arrin të ndahet lehtë në atome individuale për të filluar procesin e oksidimit, i cili është hapi i parë i ndryshkjes.
Studiuesit zbuluan se nëse ndryshohet kjo strukturë sipërfaqësore, ari mund të bëhet shumë më reaktiv. Kur atomet nuk janë të rreshtuara në mënyrën e zakonshme të ngjeshur, por në struktura më të hapura ose katrore, molekulat e oksigjenit mund të shpërbëhen shumë më lehtë.
Në disa raste, kjo ndodh miliarda deri në triliona herë më shpejt sesa në sipërfaqet normale të arit. Kjo shpjegon edhe një paradoks interesant, arsyen pse ari në formë masive është kaq inert, ndërsa nanopjesëzat e tij mund të jenë shumë reaktive.
Në shkallën nano, ari nuk arrin gjithmonë të formojë strukturën e tij të zakonshme të ngjeshur, duke lënë zona më të hapura dhe më aktive kimikisht. Këto zona mund të ndërveprojnë më lehtë me oksigjenin dhe ta aktivizojnë atë për reaksione kimike.
Ky zbulim është i rëndësishëm jo vetëm për të kuptuar natyrën e arit, por edhe për përdorime praktike. Për shkak të inertësisë së tij, ari është një kandidat i mirë për katalizatorë kimikë, të cilët ndihmojnë në përshpejtimin e reaksioneve pa u konsumuar vetë.
Megjithatë, reaktiviteti i tij i ulët ka qenë gjithmonë një kufizim. Studimi i ri sugjeron se duke ndryshuar strukturën sipërfaqësore të arit, shkencëtarët mund të krijojnë katalizatorë më efikasë për reaksione si shndërrimi i monoksidit të karbonit në dioksid karboni.
Në thelb, rezistenca e arit ndaj ndryshkut nuk është një “strategji” e qëllimshme, por një pasojë e thjeshtë e strukturës së tij atomike më të qëndrueshme. Dhe pikërisht kjo qëndrueshmëri, që e bën atë të pavdekshëm ndaj gërryerjes, mund të jetë edhe çelësi për përdorime të reja në kimi dhe teknologji. \tesheshi.com\
